Search form

Gjoni 11

Vdekja e Lazarit

1Në atë kohë dergjej i sëmurë Lazari nga Betania, fshati i Marisë dhe i motrës së saj, Martës. 2Maria, motra e Lazarit të sëmurë, ishte ajo që leu Zotin me mirrë dhe ia fshiu këmbët me flokët e saj. 3Atëherë motrat i çuan fjalë Jezuit: «Zot, miku yt i dashur është sëmurë».

4Kur e dëgjoi këtë, Jezui tha: «Kjo sëmundje nuk është për vdekje, po për lavdinë e Perëndisë dhe që të përlëvdohet nëpërmjet saj Biri i Perëndisë».

5Jezui i donte shumë Martën, motrën e saj Marinë dhe Lazarin. 6Kur dëgjoi se Lazari ishte sëmurë, qëndroi edhe dy ditë atje ku ishte 7dhe pastaj u tha dishepujve: «Le të kthehemi përsëri në Jude!».

8Dishepujt i thanë: «Mësues, pak më parë judenjtë kërkonin të të vrisnin me gurë dhe ti do që të shkosh përsëri atje?».

9Jezui u përgjigj: «A nuk ka dita dymbëdhjetë orë? Nëse dikush ecën ditën, nuk pengohet, sepse sheh dritën e kësaj bote. 10Por nëse dikush ecën natën, pengohet, sepse në të nuk ka dritë». 11Pasi u tha këto, shtoi: «Lazari, miku ynë, ka fjetur, por po shkoj ta zgjoj».

12Dishepujt i thanë: «Zot, nëse ka fjetur do të shpëtojë». 13Por Jezui u kishte folur për vdekjen e Lazarit, ndërsa ata pandehën se ai u kishte folur për gjumin e zakonshëm.

14Atëherë Jezui u tha hapur: «Lazari ka vdekur. 15Gëzohem që nuk ndodhesha atje, në mënyrë që ju të besoni. Le të shkojmë tek ai!».

16Atëherë Thomai, i quajtur Binjak, u tha dishepujve të tjerë: «Të shkojmë edhe ne të vdesim me të!».

Jezui është ngjallja dhe jeta

17Kur erdhi Jezui, Lazari kishte katër ditë që ishte në varr. 18Betania ndodhej rreth tri kilometra larg Jerusalemit 19dhe shumë judenj kishin shkuar te Marta dhe Maria, që t’i ngushëllonin për vdekjen e vëllait.

20Kur dëgjoi se po vinte Jezui, Marta shkoi për ta takuar, ndërsa Maria qëndroi në shtëpi. 21Atëherë Marta i tha Jezuit: «Zot, po të kishe qenë këtu, im vëlla nuk do të kishte vdekur. 22Por e di se, edhe tani, Perëndia do të të japë gjithçka që do t’i kërkosh».

23Jezui i tha: «Yt vëlla do të ngjallet».

24Marta i tha: «E di se do të ngjallet në ngjallje në ditën e fundit».

25Jezui i tha: «Unë jam ngjallja dhe jeta. Kush beson në mua do të jetojë, edhe nëse vdes. 26Kushdo që jeton dhe beson në mua, nuk do të vdesë kurrë. A e beson këtë?».

27Ajo i tha: «Po, Zot. Unë besoj se ti je Krishti, Biri i Perëndisë, që vjen në botë».

Jezui qan

28Pasi tha këto, ajo shkoi, thirri mënjanë Marinë, motrën e saj, dhe i tha: «Mësuesi është këtu dhe të kërkon». 29Maria, sapo e dëgjoi, u ngrit me nxitim dhe shkoi tek ai, 30sepse Jezui nuk kishte arritur ende në fshat, por po rrinte atje ku e kishte takuar Marta. 31Judenjtë që ishin me Marinë në shtëpi për ta ngushëlluar, kur panë se ajo u ngrit me nxitim dhe doli, i shkuan pas duke menduar se po shkonte te varri për të qarë atje.

32Maria shkoi atje ku ishte Jezui dhe kur e pa, i ra ndër këmbë e i tha: «Zot, po të kishe qenë këtu, im vëlla nuk do të kishte vdekur».

33Jezui, kur e pa se ajo dhe judenjtë që kishin ardhur me të po qanin, u prek në shpirt, u turbullua 34dhe tha: «Ku e keni vënë?».

Ata i thanë: «Zot, eja dhe shih!».

35Jezui u përlot. 36Atëherë judenjtë thanë: «Shih sa e donte!».

37Por disa nga ata thoshin: «Ky që hapi sytë e të verbërit, a nuk mund të bënte që edhe Lazari të mos vdiste?».

Jezui ngjall Lazarin

38Jezui u prek përsëri në shpirt dhe shkoi te varri, që ishte një shpellë me një gur në hyrje. 39Jezui tha: «Hiqeni gurin!». Marta, motra e të vdekurit, i tha: «Zot, ai qelbet tashmë, se ka katër ditë në varr».

40Jezui i tha: «A nuk të thashë se po të besosh do të shohësh lavdinë e Perëndisë?».

41Atëherë ata ngritën gurin, ndërsa Jezui ngriti sytë lart dhe tha: «Të falënderoj, o Atë, që më dëgjove. 42Unë e dija se ti gjithmonë më dëgjon, por e thashë për turmën përreth, që të besojnë se ti më dërgove».

43Pasi tha këto, thirri me zë të lartë: «Lazar, dil jashtë!». 44I vdekuri doli me këmbë e duar të lidhura me rripa pëlhure, ndërsa fytyrën e kishte të mbështjellë me rizë.

Jezui u tha: «Zgjidheni e lëreni të shkojë!».

Judenjtë duan të vrasin Jezuin

(Mt 26.1-5; Mk 14.1-2; Lk 22.1-2)

45Shumë nga judenjtë që kishin ardhur te Maria, kur panë ato që bëri Jezui, besuan në të, 46por disa prej tyre shkuan te farisenjtë dhe u treguan çfarë kishte bërë Jezui. 47Atëherë kryepriftërinjtë dhe farisenjtë mblodhën këshillin dhe thanë: «Çfarë të bëjmë? Ky njeri po bën kaq shumë mrekulli! 48Po ta lëmë të vazhdojë kështu, të gjithë do të besojnë në të e atëherë do të vijnë romakët dhe do të rrënojnë tempullin dhe kombin tonë».

49Njëri prej tyre, Kajafa, që ishte kryeprifti atë vit, u tha: «Ju nuk kuptoni asgjë. 50A nuk e kuptoni se për ju është më mirë të vdesë një njeri për popullin sesa të shkatërrohet gjithë kombi?». 51Këtë nuk e tha nga vetja, por, meqenëse ishte kryeprift i atij viti, profetizoi se Jezui do të vdiste për kombin. 52Dhe jo vetëm për kombin, por edhe për të mbledhur e për të bërë një bijtë e shpërndarë të Perëndisë. 53Që nga ajo ditë ata vendosën ta vrasin.

54Prandaj Jezui nuk ecte më haptas mes judenjve, por shkoi në një vend pranë shkretëtirës, në një qytet të quajtur Efraim dhe ndenji atje me dishepujt.

55Po afrohej Pashka e judenjve dhe shumë njerëz nga i gjithë vendi shkuan në Jerusalem, përpara Pashkës, për ritin e pastrimit. 56Ata e kërkonin Jezuin dhe kur ishin në tempull, pyesnin njëri-tjetrin: «Si mendoni? A do të vijë në festë?».

57Kryepriftërinjtë dhe farisenjtë kishin dhënë urdhër që, po ta dinte ndokush se ku ndodhej Jezui, të lajmëronte, që ta kapnin.