Search form

Mateu 8

Pastrimi i të lebrosurit

(Mk 1.40-45; Lk 5.12-16)

1Kur Jezui zbriti nga mali, një turmë e madhe i shkoi pas. 2Dhe ja, një i lebrosur iu afrua dhe i ra në gjunjë e i tha: «O Zot, po të duash ti mund të më pastrosh».

3Jezui shtriu dorën, e preku dhe i tha: «Dua. Pastrohu!». Dhe ai u pastrua menjëherë nga lebra. 4Jezui i tha: «Mos i trego njeriu, por shko paraqitu te prifti dhe kushto dhuratën që ka urdhëruar Moisiu. Kjo do t’u shërbejë si dëshmi».

Besimi i centurionit

(Lk 7.1-10; Gjn 4.43-54)

5Kur Jezui hyri në Kafarnaum, iu afrua një centurion dhe iu lut: 6«O Zot, shërbëtori im dergjet në shtëpi i paralizuar dhe po vuan shumë».

7Jezui i tha: «Do të vij ta shëroj».

8Centurioni i tha: «O Zot, unë nuk jam i denjë që të hysh nën çatinë time, por thuaj vetëm një fjalë dhe shërbëtori im do të shërohet. 9Sepse edhe unë jam nën urdhrat e eprorëve të mi dhe kam nën vete ushtarë. Kur i them njërit: “shko”, ai shkon dhe kur i them tjetrit: “eja”, ai vjen. Kur i them shërbëtorit tim: “bëje këtë”, ai e bën».

10Kur dëgjoi këto fjalë, Jezui u mrekullua dhe u tha atyre që po e ndiqnin: «Me të vërtetë po ju them, se nuk e kam gjetur një besim kaq të madh tek asnjeri në Izrael. 11Prandaj po ju them se shumë do të vijnë nga lindja e nga perëndimi dhe do të ulen në tryezë me Abrahamin, Isakun e Jakobin në mbretërinë e qiejve, 12ndërsa bijtë e mbretërisë do të hidhen përjashta në errësirë, ku do të ketë vajtim e kërcëllimë dhëmbësh».

13Pastaj i tha centurionit: «Shko dhe u bëftë sipas besimit tënd!».

Dhe shërbëtori u shërua në atë çast.

Shërimi i shumë njerëzve

(Mk 1.29-34; Lk 4.38-41)

14Kur shkoi në shtëpinë e Pjetrit, Jezui pa vjehrrën e Pjetrit që dergjej në shtrat me ethe. 15Ai ia preku dorën dhe atë e lanë ethet. Atëherë ajo u ngrit që t’u shërbente.

16Në mbrëmje sollën tek ai shumë të pushtuar nga djalli. Me anë të fjalës ai dëboi shpirtrat e ndyrë dhe shëroi të gjithë të sëmurët, 17që kështu të përmbushej fjala e profetit Isaia:

Mori mbi vete dobësitë tona

dhe mbarti sëmundjet tona.

Të ndjekësh Jezuin

(Lk 9.57-62)

18Kur pa se ishte i rrethuar nga një turmë e madhe, Jezui urdhëroi të shkonin në bregun tjetër. 19Një skrib iu afrua e i tha: «Mësues, do të të ndjek kudo që të shkosh».

20Jezui i tha: «Dhelprat kanë strofka dhe zogjtë e qiellit kanë fole, ndërsa Biri i njeriut nuk ka as ku të mbështesë kokën».

21Një tjetër, një nga dishepujt, i tha: «Zot, më lejo të shkoj e të varros më parë tim atë».

22Por Jezui i tha: «Ti më ndiq mua dhe lëri të vdekurit të varrosin të vdekurit e tyre».

Jezui fashit stuhinë

(Mk 4.35-41; Lk 8.22-25)

23Pastaj hipi në varkë i ndjekur nga dishepujt e vet. 24Dhe ja, në liqen u ngrit një stuhi e madhe, aq sa varka u mbulua nga dallgët.

Ndërkohë ai flinte. 25Ata iu afruan, e zgjuan dhe i thanë: «O Zot, na shpëto se po mbytemi!»

26Ai u tha: «Përse keni frikë, o besimpakë?». Atëherë u ngrit e qortoi erërat dhe liqenin. Pastaj u bë bunacë e madhe.

27Njerëzit, të mahnitur, i thanë njëri-tjetrit: «Kush është ky që i binden edhe erërat, edhe liqeni?».

Shërimi i dy të pushtuarve nga djalli

(Mk 5.1-20; Lk 8.26-39)

28Kur arriti në bregun tjetër, në vendin e gadarenëve, i dolën përpara dy të pushtuar nga djalli, që erdhën nga varrezat. Ata ishin aq të egër, saqë askush nuk guxonte të kalonte asaj rruge. 29Dhe ja, ata filluan të bërtisnin e të thoshin: «Çfarë ke me ne, o Biri i Perëndisë? Ke ardhur të na mundosh para kohe?».

30Jo larg tyre kulloste një tufë e madhe derrash 31dhe djajtë iu lutën Jezuit: «Nëse na dëbon, na dërgo te kjo tufë derrash». 32Ai u tha: «Shkoni!». Atëherë, pasi dolën, ata shkuan te derrat dhe e tërë tufa u hodh nga humnera në liqen e u mbyt në ujë.

33Ata që ruanin derrat ua mbathën këmbëve e shkuan në qytet që të tregonin për të pushtuarit nga djalli dhe për gjithçka ndodhi. 34Dhe ja, i gjithë qyteti i doli para Jezuit dhe kur e panë, iu lutën që të largohej nga krahina e tyre.