Search form

të dalëtë 32

1Edhe gjëndëja kur pa se Moisiu mënoi të sbriste nga mali, gjëndëja u mbëloth te Aaroni, edhe i thoshin’ ati: Ngreu, (e) na bën perëndira, që të shkonjënë përpara nesh, sepse ky Moisiu, njeriu që na nxori nga dheu i Egjyptërisë, nuk dimë se ç’u bë. 2Edhe Aaroni u tha atyre: Hiqni vëthët’ e artë, që (kanë) ndër veshët gratë tuaja, e bijtë tuai, e bilatë tuaja, e birmini. 3Edhe gjithë gjëndëja u hoqnë atyre vëthët’ e artë, që (kishinë) ndër veshët, e (ja) prunë Aaronit. 4Edhe ay ua mori nga duart’ e atyre, edhe e ndërtoi atë me hekurishtë që gërvisht, edhe e bëri një viç të derdhurë, edhe ata thanë: Këta (janë) Perëndirat’ e tu, o Israil, të cilëtë të nxuarrë nga dheu i Egjyptërisë. 5Edhe Aaroni kur pa (këtë), ndërtoi një therore përpara ati, edhe Aaroni leçiti, e tha: Nesër’ (ësht’) e kremte për Zonë.

6Edhe ata u ngritnë shpejt mbë të nesërmet, e bënë kurbane të diegurë, e prunë dhurata paqtimi, edhe gjëndëja ndenji të hante e të pinte, pastaj u ngritnë të losinë.

7Edhe Zoti i tha Moisiut: Shko, (e) sbrit, sepse gjëndëja jote i fëleu ati që e nxori nga dheu i Egjyptërisë, 8sakaqëherash u kthyenë nga udha që i urdhërova ata, bënë për vetëhen’ e tyre një viç të derdhurë, edhe iu falnë, e bënë kurban, e thanë: Këta (janë) perëndiratë tuai, o Israil, që të nxuarrë nga dheu i Egjyptërisë.

9Edhe Zoti i tha Moisiut: Pashë këtë gjëndëje, edhe na tek është një gjëndëje kokëtrashë; 10tashi pra, lerëmë, edhe do të ndizetë zemërimi im kundrë atyreve, edhe do t’i shuanj ata, edhe do të bënj ty një komp të math.

11Edhe Moisiu iu lut Zotit, Perëndisë ti, e tha: Zoto, përse ndizetë zemërimi yt kundrë gjëndëjesë sate, që e nxore nga dheu i Egjyptërisë, me fuqi të madhe, e me dorë të fortë? 12Përse të thonë Egjyptianëtë, tuke thënë: I nxori ata me dinakëri, që t’i vrasi ndëpër malet, e t’i shuanjë nga faqeja e dheut? Kthehu nga të ndezurit’ e zemërimit tënt, edhe pendohu për të keqenë (që do t’i bënjç) gjëndëjesë sate, 13kujto Avraamnë, (e) Isaakunë, e Israilinë, shërbëtorëtë e tu, të cilëvet u bëre be ndë vetëhet tënde, e u the atyre: Do të shumonj farënë tuai posi yjet’ e qiellit, edhe do t’i ap farësë tuai gjithë këtë dhe, që fola për atë, edhe do t’e trashëgonjënë për gjithë jetënë.

14Edhe Zoti u pendua për të ligënë, që tha të bënetë kundrë gjëndëjesë ti.

15Edhe Moisiu u kthye, e sbriti nga mali, (tuke mbartur’) edhe të dy rrasat’ e deshmimit ndë duart të tia, rrasa të shkruara mbë të dy anët; ishinë shkruarë mbë njërën’ anë e mbë tietrënë. 16Edhe rrasat’ ishinë punë Perëndie, edhe shkronja ishte shkronjë Perëndie, gërvishturë mbi rrasat.

17Edhe Joshuai kur dëgjoj zën’ e gjëndëjesë tuke klithurë, i tha Moisiut: Zë lufte (është) ndë ushtërit.

18Edhe ay tha: Nuk’ (është) zë asish që brohorinjënë kur fitonjënë, as zë asish që këlthasinë kur thyhenë; unë po dëgjonj zë asish që këndonjënë.

19Edhe posa u afrua ndë ushtërit, pa viçinë, e valle, edhe Moisiut iu ndes zemërimi, edhe hodhi rrasatë nga duart e tia, edhe i theu ato ndënë malt, 20edhe mori atë viçinë që kishinë bërë, edhe e doq ndë zjarr, edhe si e thërrmoi, gjersa u bë (pluhur) i imëtë, e mbolli nd’ujët, e ua dha të bijet Israilit ta pijnë.

21Edhe Moisiu i tha Aaronit: Ç’të bëri këjo gjëndëje, kaqë sa prure mbi ata faj të math? 22Edhe Aaroni tha: Le të mos i ndizetë zemërimi tim zot, ti e njeh këtë gjëndëje, se vais ndë të keqet, 23sepse më thanë: Bën-na perëndira, që të shkonjënë përpara nesh, sepse ky Moisiu, njeriu që na nxori nga dheu i Egjyptërisë, nukë dimë se ç’u bë; 24edhe (un’) u thashë atyre: Kush të ketë ar, le t’e heqënë, edhe (ata) ma dhanë, atëhere (un’) e hodha ndë zjarr, edhe dolli ky viç.

25Edhe Moisiu kur pa gjëndëjenë se ishte sveshurë, (sepse Aaroni i kishte sveshur’ ata për turpëri, ndërmest arëmiqet atyre), 26Moisiu qëndroi përanë derës’ ushtërisë, e tha: Kush të jet’ i Zotit, (le të vinjë) me mua. Edhe gjithë të bijt’ e Leviut u mbëlothnë nga ana e ati. 27Edhe (ay) u tha atyre: Kështu thotë Zoti Perëndia: Gjithësecili le të vejë kordhën’ e ti mbi kofshët të ti, (edhe) shkoni e dilni derë mbë derë për mest të ushtërisë, edhe gjithësecili le të vrasë të vëllan’ e ti, e gjithësecili mikun’ e ti, e gjithesëcili t’afërmin’ e ti.

28Edhe të bijt’ e Leviut bënë pas fialësë Moisiut, edhe atë ditë u vranë më tepër se tri milë burra nga gjëndëja. 29Sepse Moisiu tha: Mbushni duartë tuaja sot për Zotinë, gjithësecili mbi të birë, e mbi të vëllanë, që t’u epetë juve bekim sot.

30Edhe mbë të nesërmet Moisiu i tha gjëndëjesë: Ju fëlyetë një faj të math, edhe tashi do të hipënj te Zoti, mbase mos e cbut për fajinë tuai.

31Edhe Moisiu u kthye te Zoti, e tha: Të lutem, këjo gjëndëje fëleu një faj të math, edhe bënë për vetëhen e tyre perëndira t’artë, 32po tashi ndë u ndëlefsh fajin’ atyre, … po ndë mos, të lutem, shuajmë nga ajo vivlia jote, që shkrove.

33Edhe Zoti i tha Moisiut: Kush fëleu kundrë meje, këtë do t’e shuanj nga vivlia ime, 34andaj tashi shko, hiqi udhënë gjëndëjesë, ndë (atë vënt) që të thashë për atë; na ëngjëlli im tek po shkon përpara teje, po ndë ditët të shpagimit tim do t’ua shpaguanj për fajin’ e atyre.

35Edhe Zoti i ra gjëndëjesë për ndërtesën’ e viçit që ndërtoi Aaroni.

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index