Search form

fjalët e urta 13

1Dial’ i urtë (dëgjon) mësimin’ e t’et, po përqeshësi nukë dëgjon qërtim.

2Njeriu do të hajë të mira nga pemët’ e golësë ti, po shpirti i të paudhëvet është shtrëmbëri.

3Kush ruan golën’ e ti, ruan jetën’ e ti, po ay që është golë-sbrazëtë do të humbasë.

4Shpirti ati që purton, dëshëron e s’ka, po shpirti i atyre që punonjënë do të nginjetë.

5I dreiti mërzit fialën’ e rreme, po i pabesi ësht’ i qelbur’ e i turpëruarë.

6Dreitëria ruan atë që ësht’ i mbarë mb’ udhët, po faltorin’ e prish pabesëria.

7Ka (njeri) që bën vetëhenë për të pasurë, e s’ka farë-gjëje, (e ka njeri) që bën vetëhenë për të vobek, e (ka) shumë gjë.

8Shpërblimi i shpirtit njeriut (është) gjëj’ e ati, po i vobegu nukë dëgjon qërtim.

9Drita e të dreitëvet ndrit, po kandili i të pabesëvet do të shuhetë.

10Vetëmë nga madhështia del zënëja, po urtësia është bashkë me ata që marrënë këshille.

11Gjëja (fituarë) nga kotësira do të pakësonetë, po ay që mbëleth me dorën’ (e ti) do të madhonetë.

12Ajo shpëresë që mënohetë likshton zemrënë, po kur vien ajo që ka mall për atë, (është) dru jete.

13Ay që heth tej fialënë do të humbasë, po ay që i ka frikë porosisë, ky do të shpaguhetë.

14Nomi i të urtit është gurrë jete, që mërgon nga kurthet’ e vdekëjesë.

15Urtësia e mirë ep hirë, po udh’ e faltorëvet (të shpie) ndë humbëjet.

16Ç’do njeri i urtë punon me mënt, po i marri sbulon marrëzinë.

17I laimi i keq bie ndë të keqe, po laimësi i besësë (është) shërim.

18Vobezi e turpëri (do të ketë) ay që heth tej mësimnë, po ay që ruan qërtimnë do të nderonetë.

19Kur mbushetë dëshërimi kënaq shpirtinë, po të marrëvet u vien të ndohtë të prirenë nga e keqeja.

20Kush ecën me të urtëtë do të jet’ i urtë, po shoku i të marrëvet do të thyenjë qafënë.

21E keqeja ndiek faltorë, po të dreitëvet do t’u epet’ e mira.

22I miri u lë trashëgim bijet të bijet, po gjëja e faltorit mbëlidhetë për të dreitinë.

23Ara e të vobeqvet ep shumë ushqim, po disa humbasënë, sepse nukë shquanjënë të dreitënë.

24Kush kërcen shkopin’ e ti, mërzit të birrë, po ay që e do, e mundon me kohë.

25I dreiti ha gjersa t’i nginjetë shpirti, po barku i të pabesëvet do të shteretë.

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index