Search form

fjalët e urta 14

1Grat’ e urta ndërtonjënë shtëpin’ e tyre, po e marra e rëmon atë me duart’ e saja.

2Ay që ecën ndë të dreitët të ti i ka frikë Zotit, po i shtrembëti nd’ udhët të ti s’e zë për gjë atë.

3Ndë golët të marrit (është) shkopi i madhështisë, po buzët’ e të urtëvet do t’i ruanjën’ ata.

4Tek s’ka qe, koshtareja (ësht’) e sbrazëtë, po të plotët’ e drithit (është) prej fuqisë kaut.

5Deshmitari i dreitë nukë do të gënjenjë, po deshmitari i rrem derth gënjeshtra.

6Përqeshësi kërkon dituri, edhe nukë gjën, po për të urtinë (ësht’) i kollajtë mësimi.

7Del përpara njeriut pa mënt, edhe nukë do të gjënjç buzë urtësie.

8Dituria e të urtit (është) të njohë udhën’ e ti, po marrëzia e të marrëvet (është) t’ecurë të kotë.

9Të marrëtë qeshënë ndë panomit, po ndë mest të dreitëvet (është) hirë.

10Zemër’ (e njeriut) njeh hidhësirën’ e shpirtit ati, edhe i huajë nukë merr piesë prej gëzimit ati.

11Shtëpia e të pabesëvet do të humbasë, po tend’ e të dreitëvet do të lulëzonjë.

12Ka udhë (që i duket’) e dreitë njeriut, po fundi asaj të bie ndë vdekëje.

13Po edhe kur qesh dhëmp zemëra, edhe fundi i gëzimit është hidhërim.

14Ay që ka zemërë të prishurë do të mbushetë nga udhët’ e tia, po njeriu i mirë prej vetëhesë ti.

15I mituri beson ç’do fialë, po i urti u mba vesh çapavet tia.

16I urti ka frikë, e ikën nga e keqeja, po i marri shkon përpara, edhe ashpëronetë.

17Ay që zemëronetë shpejtë punon pa mendim, po njeriu zemërëkeq ësht’ i mërziturë.

18Të marrëtë trashëgonjënë marrëzi, po të urtëtë kurorëzonenë me urtësi.

19Të këqitë bienë ndë gjunj përpara të mirëvet, edhe të pabesëtë ndër dyert të dreitëvet.

20I vobegu mërzitet’ edhe nga fëqinja e ti, po i pasuri ka shumë miq.

21Kush heth poshtë të afërmin’ e ti fëlen, po kush përdëllen të vobeqtë ësht’ i lumurë.

22A s’gënjehen’ ata që mendonjënë të ligënë? Po përdëllim e dreitëri do të jetë ndër ata që mendonjënë të mirënë.

23Mbë ç’do mundim (është) fitim, po llomatia e buzëvet bie vetëmë vobezi.

24Gjëja e të urtëvet (është) kurorë ndër ata, po gjëja e të marrëve (është) marrëzi.

25Deshmitari i dreitë shpëton shpirtëra, po i rremi derth gënjeshtra.

26Ndë frikët të Zotit (është) shpëres’ e fortë, edhe ndër djemt t’ati do të jetë mpshtetëje.

27Frik’ e Zotit (është) gurrë jete, që mërgon nga kurthet’ e vdekëjesë.

28Lavdia e mbëretit (është) ndë shumicët të gjëndëjesë, po prishëja e ati që zotëron (është) ndë pakicët të gjëndëjesë.

29Zëmërë-gjëri (ka) urtësi të madhe, po zëmërë-ngushti shton marrëzinë.

30Zëmër’ e shëndoshë (është) jet’ e kurmit, po cmiri (është) kalbësira e eshtëravet.

31Kush shtrëngon të vobegunë, (shpërndëron) Bërësin’ e ati, po kush nderon atë, përdëllen të vobegunë.

32I pabesi tmeronetë ndë pabesëri të ti, po i dreiti ka shpëresë ndë vdekëjet të ti.

33Ndë zëmërët të mënçëmit prëhet’ urtësi, po ndë mest të marrëvet shpërfaqetë.

34Dreitëria larton komp, po fali (është) turpëri gjëndëjesh.

35Mbëreti ka mbë sy të mirë shërbëtorin’ e urtë, po zemërimi i ati (është) mb’ atë që bën turpëri.

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index