Search form

fjalët e urta 23

1Kur të rrish të hash bashkë me bujar, vështro mirë (ato që kanë vënë) përpara teje,

2edhe vër-i thikënë qafësë s’ate, ndë je hamës.

3Mos dëshëro gjellët’ e ati, sepse këto janë të ngrëna kobimi.

4Mos ki kujdes të bënesh i pasurë, hiq dorë prej mëntëjesë s’ate.

5A do të shtiesh sytë mbi atë gjë që s’është? Sepse (pasëja) bën me të vërtetë për vetëhen’ e saj krahë, e fluturon ndë qiell posi shqiponjë.

6Mos ha bukën’ e smir-keqit, as mos dëshëro gjellët’ e ati,

7sepse sikundrë mendon ndë zemërët të ti, i këtillë është. Ha e pi, thotë ty, po zemëra e ati nuk’ është bashkë me ty.

8Bukënë (që) hëngre do t’e viellç, edhe do të humbasç ligjëratat’ e ëmbëla.

9Mos i këshillo ndë vesht të marrit, sepse do të hedhë poshtë urtësin’ e fialëvet tua.

10Mos çkul kufinj të vietërë, edhe mos shkel nd’ arët të varfërëvet,

11sepse Shpërblimtari i atyre (ësht’) i fortë; ay do të shikonjë gjyqin’ e atyre kundrë teje.

12Ngjit zëmërënë tënde pas mësimit, edhe veshët’ e tu pas fialëvet urtësisë.

13Mos u kurce të mësonjç dialënë, sepse ndë i rënç ati me shkop, nukë do të vdesë;

14tuke i rënë ati me shkop, do t’i shpëtonjç shpirtinë nga hadhi.

15Biri im, ndë u bëftë zëmëra jote e mënçëme, do të gëzonet’ edhe zemëra ime;

16edhe veshnjet’ e mia do të gëzonenë, kur të flasënë dreitë buzët’ e tua.

17Zemëra jote le të mos u ketë zëli faltorëvet, po (ki) frikë Zotit gjithë ditënë,

18sepse me të vërtetë (është) shpagim, edhe shpëresa jote nukë do të këputetë.

19Pa dëgjo ti, o biri im, edhe bënu i urtë, edhe drejto zemërënë tënde mb’ udhët.

20Mos rri bashkë me verë-pirësit, as bashkë me plank-prishësit që hanë mish,

21sepse verë-pirësi edhe plank-prishësi do të bënenë të vobeq, edhe gjumashi do të vishetë me lecëka.

22Dëgjo-i t’-yt-et që të ka piellë, edhe mos e përqesh t’et-ëmë, kur të plaketë.

23Bli të vërtetënë, edhe mos e shit diturinë, e mësimnë, e urtësinë.

24I ati të dreitit do të gëzonetë fort, edhe kush piell (bir) të urtë, do të gëzonetë për atë.

25Yt-atë e jot-ëmë do të gëzonenë, po më fort do të gëzonet’ ajo që të polli.

26Biri im, ep-më zëmërënë tënde, edhe syt’ e tu le të shikonjënë udhët’ e mia,

27sepse kurva (është posi) grop’ e thellë, edhe e huaja posi pus i ngushtë.

28Edhe ajo bën pritë posi kursar, edhe shton faltorëtë ndër njerëzit.

29Kush (ësht’) i mierë? Kush psherëtin? Kush zihetë? Kush flet fialë të kota? Kush rrihetë pa ndonjë punë? Kush kuq sytë?

30Ata që ngrysenë ndë verët, ata që shkonjënë kohënë tuke kërkuarë verë të mirë.

31Mos vështro verënë se ësht’ e kuqe, se ngjyen qeftinë, se sbret shijazi.

32Më ndë funt kafshon posi gjarpër, thumbon posi beronjë;

33syt’ e tu do të shikonjënë (gra) të huaja, edhe zemëra jote do të flasë (fialë) të paturpshime;

34edhe do të jesh posi ay që flë ndë kërthizët të detit, edhe posi ay që dirgjetë ndë majët të drusë lundrësë;

35(do të thuash) Më bininë, edhe nukë më dhëmpte, më rrihninë, edhe nukë ndinjam, kurë do të sgjonem, që të vete, e të kërkonj atë përsëri?

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index