Search form

fjalët e urta 6

1Biri im, ndë u bëre dorë-zënë për mikunë tënt, ndë i dhe dorënë të huajit,

2u zure ndë lakt me fialët’ e golësë s’ate, u zure me fialët’ e golësë s’ate;

3bën këtë pra, o biri im, edhe shpëto, sepse re ndë duart të mikut tënt; shko, mos u loth, edhe shtrëngo mikunë tënt.

4Mos u apsh gjum syvet tu, as të dërmiturë qepallavet tua;

5shpëto si kapruall prej dorësë gjahtorit, edhe si zok prej dorës’ ati që zë zoq.

6Shko te milingoneja, o purtesës, vështo udhët’ e asaj, edhe bënu i urtë,

7e cila pa krye, pa të parë, pa qiverrnitar,

8bën gati ushqimn’ e saj ndë verë, mbëleth të ngrënat’ e saj ndë të korrët.

9Gjer kurë do të flësh, o përtesës? Kurë do të ngrihesh nga gjumi?

10Pak gjum, pak të dërmiturë, pak të pshtiellurë duartë mbë gjumët,

11pastaj vien vobezia jote posi udhëtar i shpejtë, edhe nevola jote posi burr i armatosurë.

12Njeriu i pavëlyerë, njeriu i lik, ecën me golë të shtrembëtë;

13bën mbë sy me syt’ e ti, flet me këmbët’ e ti, mëson me gishtërat’ e ti,

14me zëmërë të shtrembëtë mendon të këqia mbë ç’do kohë, mbiell zënëje,

15përandaj papandehuraj i ka për të ardhurë humbëja, papandehuraj do të thërrmonetë pa (pasurë) mjekësi.

16Zoti mërzit këto të gjashta, po më fort këto të shtata i ka të ndoh shpirti i ati:

17sy madhështorë, gluhë gënjështare, edhe duar që derdhënë gjak të pafajm,

18zemërë që mendon mendime të liq, këmbë që ecënjënë me vrap mbë të bërët të keqe,

19deshmitar të rrem që flet gënjeshtrë, edhe atë që shtyn vëllezëritë të zihenë.

20Biri im, ruaj porosin’ e t’yt-et, edhe mos hith tej nomin’ e s’at-ëme.

21Mba-ji lidhurë përherë ndë zëmërët tënde, var-i ndë qafët tënde.

22Kur të ecënjç, do të heqë udhënë; kur të flësh, do të të ruanjë; edhe (kur) të shkonesh, do të flasë bashkë me ty.

23Sepse porosia është kandile, edhe nomi është dritë, edhe qërtimet’ e diturisë (jan’) udhë jete,

24që të të ruanjënë nga gruaj’ e keqe, nga lajk’ e gluhësë (gruasë) huajë.

25Le të mos i teketë zemërësë s’ate për bukurin’ e asaj, edhe le të mos të gjuanjë me qepallat’ e saj.

26Sepse për punë të kurvësë (bënetë njeriu) gjer mbë një copë buke, edhe gruaj’ e burrit, (që është kurvë) gjuan shpirt të paçimuarë.

27A munt të vërë zjarr ndonjë ndë gji të ti, edhe të mos i digjenë rrobatë?

28A munt të ecënjë ndonjë mbi thëngjij të dhezurë, edhe të mos i digjenë këmbëtë?

29Kështu (edhe) ay që hyn te gruaj’ e të afërëmit ti; kush t’i qaset’ afër’ asaj, nukë do të dalë i pafajm.

30Nuk’ e mërzitnjënë viedhësinë, kur vieth për të nginjurë shpirtin’ e ti, kur ka uri,

31po ndë u zëntë, ka për t’i dhënë prapë për një shtatë, ka për të dhënë gjithë gjën’ e shtëpisë ti.

32Po kush kurvëron me ndonjë grua, s’ka mënt; ay që bën këtë, vdier shpirtin’ e ti.

33Do të ketë plagë e turpëri, edhe turpëria e ati nukë do të shuhetë.

34Sepse zëlia është marrësi’ e burrit, edhe s’i ka për të ardhurë keq ndë ditët të marrëjesë shpagimit.

35Nukë do të marrë asndonjë shpërblim, as nukë do të sbutetë, edhe ndë ja shumofsh dhuratatë.

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index