Search form

fjalët e urta 8

1A nukë thërret dituria? Edhe nukë nxier zën’ e saj urtësia?

2Qëndron ndë majët të vëndevet lartë përmbi udhët, ndë mest të udhëvet kryqe.

3Thërret afërë portavet, ndë të hyrët të qytetit, ndë të hyrët të dyeret.

4U thërres juve, o njerës, edhe zëri im (lëshonetë) te të bijet’ e njerëzet.

5O të miturë, kupëtoni urtësi, edhe, o të marrë, fitoni zemërë të mënçëme.

6Dëgjoni, sepse do të flas punëra të larta, edhe buzët’ e mia do të flasënë punëra të dreita.

7Sepse gurmazi im do të flasë të vërtetënë, edhe buzëvet mia u vien të ndohtë nga pabesëria.

8Gjithë fialët’ e golësë s’ime janë me dreitëri, s’ka kobim a të shtrëmbëtë ndër ato;

9të gjitha janë të këthiellëta tek ay që kupëton, edhe të dreita ndër ata që gjënjënë mënt.

10Merrmëni mësimnë, e jo argjëndinë, edhe mëndëjenë, më tepërë se arin’ e sgjedhurë.

11Sepse dituria është më e mirë se gurët’ e paçimuarë, edhe gjithë kafshat’ e dëshëruarshime nukë janë kaqë të vëlyera, sa ajo.

12Unë dituria rri bashkë me urtësinë, edhe gjënj mëndëjen’ e këshillevet urta.

13Frik’ e Zotit (është) të mërzitnjë njeriu të keqenë; unë mërzit madhështinë, e mburresënë, e udhën’ e keqe, e golën’ e shtrembëtë.

14Imeja është këshilleja, edhe siguria, unë (jam) mëndëja; imeja është fuqia.

15Me anë t’ime të mbëretëronjënë mbëretëritë, edhe të parëtë presënë gjyq të dreitë.

16Zotërinjtë zotëronjënë me anë t’ime, edhe njerëzit’ e mëdhenj, gjithë gjykatësit’ e dheut.

17Unë dua ata që më duanë, edhe ata që të më kërkonjënë do të më gjënjënë.

18Gjëja e lavdia është bashkë me mua, kafsha të mira që mbesënë, edhe dreitëria.

19Pemët’ (e mia) janë më të mira se ari, edhe se ari i qëruarë; edhe drithi im, se argjëndi i sgjedhurë.

20Ecënj mb’ udhë të dreitërisë, ndë mest të rrugavet gjyqit,

21që të bënj ata që më duanë të trashëgonjënë kafsha të mira, edhe të mbush thesarët’ e atyreve.

22Zoti më kishte ndë kryet të udhëvet ti, përpara punëvet ti, që përpara jetësë.

23Që përpara jetësë më leu me val, që ndë kryet të herësë, pa qënë dheu.

24Linda kur nuk’ ishin’ avysatë, kur nuk’ ishinë gurratë që buronjën’ ujëratë;

25përpara se të themeloneshinë maletë, përpara kodravet; unë linda,

26që kur s’kishte bërë dhenë, as fushatë, as majat’ e dheravet botësë.

27Kur bënte gati qiejetë, un’ (ishnjam) atie; kur shënonte rreth përmbi faqet të avysësë,

28kur qëndronte retë lart, kur forconte gurrat’ e avysësë;

29Kur vinte nomin’ e ti ndë det, ujëratë të mos kapërceninë tej urdhëratën’ e ati; kur urdhëronte themelet’ e dheut,

30atëherë ishnjam afër’ ati tuke punuarë; edhe unë ishnjam përditë të kënaqurit’ (e ati), e gëzuarë përherë përpara ati,

31e gëzuarë ndë botët të dheut ati; edhe të kënaquritë t’im (ish) bashkë me të bijt e njerëzet.

32Tashi pra dëgjomëni, o djem, sepse të lumurë jan’ ata që ruanjën’ udhët’ e mia.

33Dëgjoni mësim, edhe bëhi të diturë, edhe mos e hithni tej.

34Lum ay njeri që të më dëgjonjë, tuke ndenjurë squarë për ditë ndër dyert të mia, tuke priturë ndër pragjet të dyervet mia,

35sepse kush të gjënjë mua, do të gjënjë jetë, edhe do të marrë hirë prej Zotit.

36Po kush të fëlenjë tek unë, i bën keq shpirtit ti; gjith’ ata që më mërzitnjënë duanë vdekëje.

Konstandin Kristoforidhi 1884 - Libra nga Dhiata e Vjetër (Toskërisht)

© Interconfessional Bible Society of Albania


© Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale e Shqipërisë

More Info | Version Index