Search form

กิจก๋าน 27

เปาโล​ขึ้น​เฮือ​ไป​กรุง​โรม

1หลังจาก​หมู่​เฮา​ได้​ฮับ​ก๋าน​ตัดสิน​เรื่อง​เวลา​ตี้​จะ​เตียวตาง​ไป​ประเทศ​อิตาลี​แล้ว เปาโล​กับ​นักโต้ษ​คน​อื่นๆ ก็​ถูก​กุม​ตั๋ว​ไว้​กับ​นายร้อย​คน​นึ่ง​จื้อ​ยูเลียส มา​จาก​ก๋องทหาร​จักรพรรดิ​ออกัสตัส 2มี​เฮือ​ลำ​นึ่ง​มา​จาก​เมือง​อัดรามิททิยุม เฮือ​ลำ​นี้​ก่ำลัง​จะ​ไป​ต๋าม​ต้าเฮือ​ต่างๆ ต๋าม​แนว​ฝั่ง​ของ​แคว้น​เอเชีย หมู่​เฮา​ก็​ลง​เฮือ​ลำ​นี้​ออก​ทะเล​ไป มี​จาว​มาซิโดเนีย​คน​นึ่ง​จื้อ​อาริสทารคัส เขา​ลุก​จาก​เมือง​เธสะโลนิก๋า​ไป​กับ​หมู่​เฮา​ตวย 3วัน​ถัด​มา​หมู่​เฮา​ก็​มา​แผว​ต้าเฮือ​เมือง​ไซดอน ยูเลียส​ดี​ต่อ​เปาโล​ขนาด ยอม​หื้อ​เปาโล​ไป​แอ่ว​หา​หมู่​เปื้อนๆ ได้ เปื้อ​เขา​หมู่​นั้น​จะ​จ้วยเหลือ​ต้าน​ต๋าม​ความ​จ๋ำเป๋น 4เฮือ​ของ​หมู่​เฮา​แล่น​ออก​จาก​เมือง​ไซดอน มี​ลม​ปั๊ด​มา​แฮง​ขนาด หมู่​เฮา​จึง​บิ่น​หัวเฮือ​ไป​ตัง​เกาะ​ไซปรัส​ตี้​ลม​บ่ปอ​แฮง 5หมู่​เฮา​แล่น​เฮือ​ข้าม​ทะเล​ก๋าย​เขต​ของ​แคว้น​ซีลีเซีย​กับ​แคว้น​ปัมฟีเลีย จ๋น​มา​แผว​เมือง​มิรา​ใน​แคว้น​ลิเซีย 6ตี้​นี่​นายร้อย​ปะ​เฮือ​ลำ​นึ่ง​มา​จาก​เมือง​อเล็กซานเดรีย​ก่ำลัง​จะ​ไป​ประเทศ​อิตาลี เขา​เลย​ปา​หมู่​เฮา​ลง​เฮือ​ลำ​นั้น 7เฮือ​ของ​หมู่​เฮา​ไป​จ๊า​ขนาด ใจ๊​เวลา​หลาย​วัน ใน​ตี้สุด​ก็​มา​เถิง​เมือง​คนีดัส​อย่าง​ยาก​ลำบาก เฮา​บ่สามารถ​ไป​ต่อ​ได้​ย้อน​ลม​ตั้ง​แฮง​ขนาด จึง​เปี่ยน​เส้นตาง​ไป​ตัง​ลม​ปั๊ด​บ่ปอ​แฮง​ของ​เกาะ​ครีต​ใก้​แหลม​สัลโมเน 8เฮือ​แล่น​เลาะ​ฝั่ง​เกาะ​ครีต​ไป​อย่าง​ยาก​ลำบาก แล้ว​ก็​มา​แผว​ตี้​นึ่ง ตี้​จื้อ​มี​ความหมาย​ว่า ต้า​เฮือ​งาม ตี้​หั้น​อยู่​ฮิม​เมือง​ลาเซีย

9หมู่​เฮา​เสีย​เวลา​นัก​เหมือน​กั๋น ถ้า​จะ​แล่น​เฮือ​ต่อ​ต๋อน​นี้​ก็​อันตราย​ล้ำ​ไป ย้อน​หาก​ป๊น​หละหว่าง​งาน​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​ไป​แล้ว จะ​เป๋น​เวลา​ตี้​ฝน​ตก​หนัก กับ​ใน​ทะเล​จะ​มี​คลื่น​ลม​แฮง เปาโล​จึง​เตื๋อน​สติ​หมู่​เขา​ว่า 10“ต้าน​ตังหลาย ข้าพเจ้า​หัน​ว่า​ก๋าน​เตียวตาง​หน​นี้​จะ​มี​อันตราย ตี้​จะ​เยียะ​หื้อ​มี​ความ​เสียหาย​อย่าง​ใหญ่​หลวง ตึง​สินก๊า​ตี้​ขน​มา ตึง​เฮือ ตึง​จีวิต​ของ​หมู่​เฮา​ตวย” 11แต่​นายร้อย​บ่ฟัง​กำ​เตื๋อน​ของ​เปาโล เขา​เจื้อ​กัปตัน​กับ​เจ้าของ​เฮือ​นัก​เหลือ 12ย้อน​ต้าเฮือ​นี้​บ่เหมาะ​ตี้​จะ​จอด​เฮือ​จ๋น​ยาม​ฝน​ผ่าน​ไป​แล้ว คน​ส่วน​ใหญ่​จึง​ตกลง​กั๋น​ตี้​จะ​แล่น​เฮือ​จาก​ตี้​หั้น หมู่​เขา​ฮิ​จะ​ไป​หื้อ​แผว​เมือง​ฟีนิกส์ แล้ว​จะ​จอด​เฮือ​ไว้​ตี้​หั้น ฟีนิกส์​เป๋น​เมืองต้า​ของ​เกาะ​ครีต เป๋น​ต้าเฮือ​ตี้​บิ่นหน้า​ไป​ตัง​วันตก​แจ่ง​ใต้​กับ​ตัง​วันตก​แจ่ง​เหนือ

เป๋น​ฝน​เป๋น​ลมหลวง

13เมื่อ​มี​ลม​ปั๊ด​มา​ตังใต้​บ่ปอ​แฮง​เต้าใด หมู่​เขา​ก็​กึ๊ด​ว่า​เหมาะ​แล้ว เป๋น​ลม​ตี้​เฮา​ไป​ต่อ​ได้ ลูกเฮือ​จึง​จั๊ก​สมอเฮือ​ขึ้น แล้ว​แล่น​เลาะ​ไป​ต๋าม​ฮิม​ฝั่ง​เกาะ​ครีต 14แต่​บ่ปอ​เมิน​เต้าใด​ก็​มี​ลมหลวง​ตี้​ฮ้อง​ว่า ลม​ตัง​วันออก​แจ่ง​เหนือ ปั๊ด​บน​ปื๊น​ดิน​ลง​มา​จาก​เกาะ 15เฮือ​ตก​อยู่​ก๋าง​ลมหลวง​บ่สามารถ​ฝ่า​ไป​ได้ หมู่​เฮา​ก็​เลย​ปล่อย​เฮือ​แล่น​ปิ๋ว​ไป​ตวย​ลม 16เฮือ​ก๋าย​ไป​ตังใต้​เกาะ​หน้อย​จื้อ​คาวดา ตี้​หั้น​เกาะ​บัง​ลม​ไว้​พ่อง หมู่​เฮา​ก็​สามารถ​จั๊ก​เฮือ​ลำ​หน้อย​ตี้​ลาก​ตวย​เฮือ​ใหญ่​ขึ้น​มา แล้ว​มัด​ไว้​แต่​ยาก​ขนาด 17เมื่อ​เอา​เฮือ​ลำ​หน้อย​ขึ้น​มา​แล้ว หมู่​เขา​ก็​เอา​เจื้อก​ลอด​ปื๊น​ต๊อง​เฮือ​ใหญ่ เปื้อ​มัด​เฮือ​หื้อ​แน่น​ป้องกั๋น​เฮือ​แตก แล้ว​หุบ​ใบ​เฮือ​ลง​หื้อ​เฮือ​ลอย​ไป​ตวย​ลม ย้อน​กั๋ว​ว่า​เฮือ​จะ​ไป​ติด​สันดอน​ทราย​ใน​อ่าว​เสอร์ทิส 18ถัด​มา​แหม​วัน ลม​ก็​ยัง​ปั๊ด​เฮือ​ปิ๋ว​ไป​ปิ๋ว​มา หมู่​เขา​จึง​จ้วย​กั๋น​เอา​ของ​ตี้​ใส่​มา​บน​เฮือ​โจ้ง​ลง​ทะเล 19เมื่อ​เถิง​วัน​ถ้วน​สาม หมู่​เขา​ก็​ยัง​ต้อง​เอา​เครื่องมือ​ของใจ๊​ใน​เฮือ​โจ้ง​ลง​ทะเล​เหีย 20หมู่​เฮา​บ่หัน​ดาว​บ่หัน​ตะวัน​มา​หลาย​วัน​แล้ว ลมหลวง​ก็​ยัง​ปั๊ด​แฮง​เหมือน​เก่า หมู่​เฮา​หมด​หวัง​ตี้​จะ​มี​จีวิต​รอด​แหม​ต่อไป

21บ่มี​ใผ​ได้​กิ๋น​ข้าว​กิ๋น​น้ำ​มา​หลาย​วัน​แล้ว เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อ​หน้า​หมู่​เขา​อู้​ว่า “หมู่​ต้าน​น่า​จะ​ฟัง​กำ​แนะนำ​ของ​ข้าพเจ้า​พ่อง​ว่า ห้าม​เอา​เฮือ​ออก​จาก​เกาะ​ครีต แล้ว​จะ​บ่ปะ​กับ​อันตราย​ตึง​ความ​เสียหาย​จาอี้ 22แต่​บ่าเดี่ยวนี้​ข้าพเจ้า​ขอ​หมู่​ต้าน​แป๋ง​ใจ๋​ดีๆ ไว้​เน่อ จะ​บ่มี​ใผ​ต๋าย​สัก​คน​เดียว จะ​เสียหาย​ก้า​เฮือ​เต้าอั้น 23เมื่อ​ตะคืน​นี้​ทูตสวรรค์​องค์​นึ่ง​ของ​พระเจ้า ผู้​เป๋น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ตี้​ข้าพเจ้า​ฮับใจ๊​อยู่ มา​ยืน​อยู่​ฮิม​ป่างข้าง 24แล้ว​บอก​ว่า ‘เปาโล​เหย บ่ถ้า​กั๋ว​เน่อ เจ้า​จะ​ได้​ยืน​หื้อ​ก๋าน​ต่อ​หน้า​ซีซาร์​แน่ๆ พระเจ้า​โผด​จ้วย​เจ้า​โดย​หื้อ​คน​ตังหลาย​ตี้​อยู่​ใน​เฮือ​ตวย​เจ้า​รอด​ต๋าย’ 25ต้าน​ตังหลาย​แป๋ง​ใจ๋​ดีๆ ไว้ ข้าพเจ้า​ไว้ใจ๋​พระเจ้า​ว่า จะ​ต้อง​เป๋น​ไป​ต๋าม​ตี้​ทูตสวรรค์​อู้​ไว้​อย่าง​แน่นอน 26แต่​ว่า​หมู่​เฮา​จะ​ต้อง​ไป​ติด​ตื้น​ตี้​เกาะ​แห่ง​นึ่ง”

27จ๋น​เถิง​คืน​ตี้​สิบ​สี่ เฮือ​ของ​หมู่​เฮา​ก็​ยัง​ปิ๋ว​ไป​ปิ๋ว​มา​อยู่​ใน​ทะเล​อาเดรีย ประมาณ​เตี้ยงคืน​หมู่​ลูกเฮือ​ก็​กึ๊ด​ว่า​เฮือ​เข้า​ใก้​แผ่นดิน​แล้ว 28หมู่​เขา​หยั่ง​น้ำ​ผ่อ วัด​ได้​เลิ็ก​สี่​สิบ​เมตร เมื่อ​ไป​แหม​น่อย หมู่​เขา​ก็​หยั่ง​น้ำ​ผ่อ​แหม ต๋อน​นี้​วัด​ได้​เลิ็ก​สาม​สิบ​เมตร 29หมู่​เขา​กั๋ว​ว่า​เฮือ​จะ​ไป​หลิ้ม​ใส่​บ่าหิน​ตี้​บ่ม​อยู่​ใน​น้ำ จึง​โจ้ง​สมอ​เฮือ​สี่​ตั๋ว​จาก​ด้าน​ต๊าย​เฮือ​ลง​ทะเล แล้ว​ปา​กั๋น​อ้อนวอน​ขอ​หื้อ​แจ้ง​เวยๆ 30หมู่​ลูกเฮือ​ฮิ​หนี​ออก​จาก​เฮือ หมู่​เขา​หย่อน​เฮือ​หน้อย​ลง​ทะเล แต่ง​เยียะ​เป๋น​ว่า​จะ​หย่อน​สมอ​ตัง​หัวเฮือ 31แล้ว​เปาโล​ก็​อู้​กับ​นายร้อย​กับ​หมู่​ทหาร​ว่า “ถ้า​คน​หมู่​นี้​บ่อยู่​ใน​เฮือ หมู่​ต้าน​ตึงหมด​ตึงเสี้ยง​จะ​ต้อง​ต๋าย​แน่ๆ” 32หมู่​ทหาร​จึง​ตัด​เจื้อก​ตี้​มัด​เฮือ​ลำ​หน้อย แล้ว​ปล่อย​หื้อ​ตก​น้ำ​ไป​เหีย

33เมื่อ​ใก้​จะ​แจ้ง​แล้ว เปาโล​ก็​ขอ​ร้อง​หมู่​เขา​หื้อ​กิ๋น​ข้าว​กิ๋น​น้ำ ต้าน​อู้​ว่า “ได้​สิบ​สี่​วัน​แล้ว​เน่อ ตี้​หมู่​ต้าน​ปา​กั๋น​กองถ้า​อยู่ บ่ได้​กิ๋น​อะหยัง​สัก​หน้อย 34ย้อนจาอั้น​ข้าพเจ้า​ขอ​หื้อ​ต้าน​ตังหลาย​กิ๋น​เหีย​พ่อง​เต๊อะ เปื้อ​จะ​บ่ต๋าย บ่ต้อง​ห่วง​เน่อ แม้แต่​เส้น​ผม​บน​หัว​ของ​ต้าน​ตังหลาย​จะ​บ่ปุด​ไป​สัก​เส้น​เดียว” 35เมื่อ​เปาโล​อู้​แล้ว ต้าน​ก็​เอา​เข้าหนมปัง​ออก​มา​ขอบคุณ​พระเจ้า​ต่อ​หน้า​คน​ตังหลาย แล้ว​ก็​หัก​กิ๋น 36คน​ตังหลาย​ก็​มี​ก๋ำลังใจ๋​ขึ้น​มา ก็​ปา​กั๋น​เอา​ข้าว​เอา​น้ำ​ออก​มา​กิ๋น​กั๋น 37บน​เฮือ​ลำ​นี้​มี​คน​ตึงหมด​จ๋ำนวน​สอง​ร้อย​เจ็ด​สิบ​หก​คน 38เมื่อ​กิ๋น​ข้าว​กิ๋น​น้ำ​กั๋น​จ๋น​อิ่ม​แล้ว หมู่​เขา​ก็​ปา​กั๋น​เอา​ข้าวสาลี​ใน​เฮือ​โจ้ง​ลง​ทะเล​แหม เปื้อ​หื้อ​เฮือ​เบา​ขึ้น

เฮือ​แตก

39เมื่อ​แจ้ง​แล้ว หมู่​เขา​ก็​หัน​แผ่นดิน​แต่​บ่ฮู้จัก​ว่า​เป๋น​ตี้​ไหน หมู่​เขา​สังเกต​หัน​อ่าว​ตี้​มี​หาดทราย จึง​ตัดสินใจ๋​ว่า ถ้า​เป๋น​ไป​ได้​จะ​เอา​เฮือ​ปุ้ง​ขึ้น​ไป​จุก​บน​หาดทราย​นั้น 40หมู่​เขา​จึง​ตัด​เจื้อก​สมอ​เฮือ​หื้อ​จ๋ม​น้ำ​ตึงหมด แล้ว​แก้​เจื้อก​ตี้​มัด​หาง​เสือ​ออก จาก​นั้น​ก็​จั๊ก​ใบ​หัวเฮือ​ขึ้น​หื้อ​ฮับ​ลม แล้ว​เฮือ​ก็​ปุ้ง​เข้า​หาดทราย 41แต่​เฮือ​มา​จน​ใส่​สันดอน​เหีย​ก่อน หัวเฮือ​ก็​ติด​ทราย​แน่น​จ๋น​ออก​บ่ได้ ส่วน​ต๊าย​เฮือ​ก็​ถูก​คลื่น​ปั๊ด​จ๋น​เฮือ​แตก

42หมู่​ทหาร​จึง​เปิ็กษา​กั๋น​วางแผน​จะ​ฆ่า​หมู่​นักโต้ษ​เหีย เปื้อ​ป้องกั๋น​บ่หื้อ​คน​ใด​ว่าย​น้ำ​หนี​ไป​ได้ 43แต่​นายร้อย​ใค่​จ้วย​จีวิต​เปาโล​บ่หื้อ​ต๋าย จึง​ห้าม​บ่หื้อ​หมู่​เขา​เยียะ​ต๋าม​ตี้​กึ๊ด​นั้น เขา​สั่ง​คน​ตี้​ว่าย​น้ำ​จ้าง​หื้อ​โดด​ลง​น้ำ​แล้ว​ว่าย​ขึ้น​ฝั่ง​ไป​ก่อน 44ส่วน​คน​ตี้​เหลือ​ก็​หื้อ​เกาะ​ไม้​แป้น​ไป​พ่อง กับ​เกาะ​ไม้​เฮือ​ตี้​แตก​ไป​พ่อง กู้​คน​ก็​ปา​กั๋น​เข้า​แผว​ฝั่ง​อย่าง​ปลอดภัย